"Wszyscy mamy źle w głowach, że żyjemy"

Co się dzieje do cholery? Mam wrażenie, że wszystko, co ma miejsce dookoła, jakoś mnie omija. Jakbym była w bańce, która oddziela mnie od wszystkich bodźców z zewnątrz. Sny mam całkowicie popieprzone. Rzadko kiedy dzieje się w nich coś dobrego. Całkowicie rozregulowałam swój tryb życia - zasypiam o 5, 6 rano, budzę się koło 15, trochę się uczę do sesji, ale zdecydowanie za mało, później przyjeżdża D. Wtedy zazwyczaj jest miło ...a nawet bardzo, bardzo miło. Wczoraj spędziliśmy razem sylwestra. U mnie w domu. Mieliśmy kilka możliwości na wyjście, ale na szczęście w tym przypadku jednogłośnie odrzuciliśmy wszystkie pozostałe opcje. Może to wyda się śmieszne, ale naprawdę dobrze się bawiłam. Z jednej strony po zeszłorocznym 'świętowaniu' w szpitalu nie miałam wygórowanych wymagań. Wtedy przeryczałam całą noc w pustym pokoju, bo wszyscy dostali przepustki. W sali obok parę osób z innych pokoi udawało, przed samymi sobą, że "sylwester z jedynką" to opcja, która naprawdę ich zadowala.  A drugiego dnia musiałam tłumaczyć się przed lekarzami z mojego obniżonego nastroju, bo pielęgniarki wszystko zapisały w raporcie. Mam jedno dobre wspomnienie z tamtej nocy - o 12.00 przyszła do mojego pokoju A. złożyć mi życzenia. Chociaż wtedy jeszcze się nie przyjaźniłyśmy ...ba, ledwo co się poznałyśmy, wiele dał mi ten drobny gest. W tym roku nie chciałam nigdzie iść. Nic na siłę. Przynajmniej przed nikim nie musiałam udawać. Z D. napiliśmy się szampana, długo rozmawialiśmy i obejrzeliśmy film.