My head says: "who cares?" But then my heart whispers: "You do, stupid..."

Dalej czuję się obco w swoim życiu, ale powoli zaczynam się w nim odnajdywać. Przestaję być bierna. Mam zamiar 'umeblować' sobie to życie tak, żeby stało się dla mnie przytulne i komfortowe, żebym nie czuła więcej potrzeby ucieczki. Zaczynam od określenia swoich celów i przewartościowania dążeń. Staram się wykorzystywać wiedzę i doświadczenie, które są jakby skutkiem ubocznym walki z ED. Co mogę zaliczyć do tych korzyści? ...nauczyłam się rozmawiać, słuchać i słyszeć. I tu przypomina mi się tekst jednej piosenki: "Don't hide your mistakes, 'cause they'll find you, burn you...". Nie zawsze byłam osobą tak bezpośrednią ...wręcz przeciwnie. Teraz uważam to za cechę bardzo ułatwiającą życie mi i innym. Tak było w przypadku rozwiązywania sytuacji z D., o której pisałam ostatnio. Rozmawialiśmy bardzo dużo, padło parę przykrych, ale szczerych słów. Wyjaśniliśmy sobie wszystko i znowu jest między nami cudownie. To, co bardzo cenię w naszej relacji, to możliwość porozmawiania o wszystkim; to, że jednocześnie jest moim chłopakiem i najlepszym przyjacielem. Więc jedna ze spraw rozwiązana. Druga - rodzina. Jest dziwnie. Zbliża się ślub mojej siostry - to akurat nie jest taka niespodzianka, bo od dawna było wiadomo, że będzie ...no ale nie, że tak szybko! I że dziecko! Chociaż staram się za bardzo tego nie okazywać, przeżywam jej ciążę bardzo. A wysłuchiwanie wykładów o zagrożeniach, chorobach i wadach genetycznych na biomedyce wcale mi w tym nie pomaga. Chcę, żeby to dziecko było szczęśliwe, chcę je ochronić przed tym wszystkim, co spotkało chociażby mnie. I przynajmniej z tego powodu wezmę się w garść. Na studiach staram się trochę bardziej zintegrować z grupą. Nie myślałam nawet, że pójdzie mi to tak sprawnie. Okazuje się że jeden z weekendów kwietnia spędzę w Norwegii z koleżanką z roku, paroma jej znajomymi i D. Słabe momenty zdarzają się ostatnio często, ale jak na razie potrafię się po nich podnieść i iść dalej. Nie wiem, czy to dobrze, ale staram się o nich nie myśleć. Stało się, to się stało, z zadręczania się tym, że raz na czas zwymiotuję, nic nie zyskam. Ważne, że daję z siebie wszystko.